از سال 1927 تا 1928، جی سی پاتریک از ایالات متحده برای اولین بار لاستیک پلی سولفید (پلی تترااتیلن سولفید) را سنتز کرد. WH Carothers 2-کلرو-1،3-بوتادین را با روش JA Newland سنتز کرد تا یک لاستیک نئوپرن بدست آورد.
در سال 1931 دوپونت تولید کوچکی را انجام داد. اتحاد جماهیر شوروی از روش С.Β. لبدف برای سنتز بوتادین از الکل، و از فلز سدیم به عنوان کاتالیزور برای انجام پلیمریزاسیون حجمی فاز مایع برای به دست آوردن لاستیک بوتادین سدیم استفاده کرد. در سال 1931، یک واحد تولیدی 10 تنی ساخته شد.
در همان دوره، آلمان بوتادین را از استیلن و سدیم به عنوان کاتالیزور برای تهیه لاستیک بوتادین سدیم سنتز کرد. در اوایل دهه 1930، استقرار نظریه ساختار زنجیره بلند ماکرومولکولی آلمان H. Staudinger (1932) و نظریه پلیمریزاسیون زنجیره ای اتحاد جماهیر شوروی HH Semenov (1934) پایه و اساس رشته پلیمر را پایه گذاری کرد. در عین حال، فرآیند پلیمریزاسیون و کیفیت لاستیک نیز به طور قابل توجهی بهبود یافته است. انواع لاستیک که در این دوره ظاهر شده اند عبارتند از: لاستیک استایرن- بوتادین که از کوپلیمریزاسیون بوتادین و استایرن به دست می آید و لاستیک نیتریل که از کوپلیمریزاسیون بوتادین و اکریلونیتریل به دست می آید.
در سال 1935، شرکت آلمانی برای اولین بار لاستیک نیتریل را تولید کرد. در سال 1937، این شرکت یک کارخانه تولید صنعتی لاستیک استایرن بوتادین در کارخانه شیمیایی بونا ساخت. به دلیل عملکرد جامع عالی، لاستیک استایرن-بوتادین هنوز هم بزرگترین نوع لاستیک مصنوعی است و لاستیک نیتریل یک لاستیک مقاوم در برابر روغن است و هنوز هم نوع اصلی لاستیک ویژه است. همچنین یکی از مواد اولیه برای چکمه های لاستیکی مقاوم در برابر روغن است.
در اوایل دهه 1940، به دلیل نیاز فوری به جنگ، توسعه و راه اندازی فناوری لاستیک بوتیل ترویج شد. در سال 1943، ایالات متحده تولید آزمایشی لاستیک بوتیل را آغاز کرد. تا سال 1944، تولید سالانه لاستیک بوتیل در ایالات متحده و کانادا به ترتیب 1320 تن و 2480 تن بود. لاستیک بوتیل نوعی لاستیک مصنوعی ضد هوا است. برای انواع چکمه های محافظ مناسب است. این اولین انتخاب برای کارخانه های تولید چکمه های لاستیکی است. بعداً انواع جدیدی از لاستیک های خاص مانند شرکت جنرال الکتریک وجود دارد. لاستیک سیلیکونی در سال 1944 تولید شد و لاستیک پلی اورتان (به پلی اورتان مراجعه کنید) در اوایل دهه 1940 در آلمان و بریتانیا تولید شد.
در طول جنگ جهانی دوم، ژاپن مناطق تولید لاستیک طبیعی مانند مالزی را اشغال کرد که باعث توسعه و تولید لاستیک مصنوعی در آمریکای شمالی و اتحاد جماهیر شوروی شد که تولید لاستیک مصنوعی در جهان را از 23.12 تن در سال 1939 به 885.5 در سال افزایش داد. 1944. Kt. پس از جنگ، تولید لاستیک مصنوعی بین 432.9 و 893.9 تن بین سالهای 1945 و 1952 در نوسان بود، زیرا لاستیک طبیعی عرضه شد.