کلمه لاستیک از واژه هندی cau-uchu گرفته شده است که به معنای "اشک اشک" است. لاستیک طبیعی با انجماد و خشک کردن لاتکس به دست می آید که هنگام بریدن لاستیک توسط درخت سه فویل تخلیه می شود. در سال 1770، شیمیدان بریتانیایی جی پریستلی کشف کرد که می توان از لاستیک برای پاک کردن نوشته های مداد استفاده کرد. در آن زمان به ماده ای که برای این کار استفاده می شد، لاستیک می گفتند و از آن زمان تاکنون این اصطلاح به کار می رود. زنجیره مولکولی لاستیک را می توان به صورت عرضی پیوند داد و لاستیک پس از اتصال عرضی توسط یک نیروی خارجی تغییر شکل می دهد و قابلیت بازیابی سریع دارد و خواص فیزیکی و مکانیکی و پایداری شیمیایی خوبی دارد. لاستیک ماده اولیه اولیه برای صنعت لاستیک است و به طور گسترده در ساخت لاستیک، شیلنگ، نوار، کابل و سایر محصولات لاستیکی استفاده می شود.
درخت سه فویل تجاری ترین لاستیک را فراهم می کند. در صورت آسیب دیدن (مانند بریده شدن پوست ساقه) مقدار زیادی شیره حاوی امولسیون لاستیکی ترشح می کند.
علاوه بر این، درختان انجیر و برخی از گیاهان خانواده Euphorbiaceae نیز می توانند لاستیک تهیه کنند. در جنگ جهانی دوم، آلمان از عرضه لاستیک قطع شد و سعی کرد از این کارخانه ها لاستیک تهیه کند، اما بعداً به تولید لاستیک مصنوعی تغییر داد.